Aasia Bibi: pakistańska chrześcijanka skazana na śmierć

Aasia Bibi, pakistańska chrześcijanka, została skazana na śmierć na mocy obowiązującego w Pakistanie prawa przeciwko bluźnierstwu.
8 października, 45-letnia matka pięciorga dzieci została uznana winną bluźnierstwa i skazana na śmierć na mocy paragrafów 295B i 295C pakistańskiego kodeksu karnego za obrazę Proroka Mahometa. Wyrok Bibi wydał sąd w miejscowości Nankana, około 45 kilometrów od Lahore w prowincji Pendżab.
Aasia Bibi, mieszkanka Ittanwali, została aresztowana w lipcu 2009 roku. Pracowała wówczas jako robotnica w gospodarstwie rolnym. Żona reprezentanta starszyzny wioski poprosiła ją o przyniesienie wody do picia. Według źródeł, kilkoro muzułmańskich pomocnic odmówiło wypicia wody, argumentując, że przyjęcie wody od Aasi Bibi stanowi czyn świętokradczy i ¨nieczysty˝, gdyż nie jest ona muzułmanką. Stwierdzenia te obraziły Bibi, która powtarzała jakoby: “czy nie jesteśmy ludźmi”, co doprowadziło do sprzeczki między kobietami. Muzułmanki miały złożyć skargę do Qari Salim, miejscowego duchownego, donosząc, że Aasia Bibi wyraziła obraźliwe uwagi na temat proroka Mahometa. Duchowny poinformował lokalne siły policyjne, które zaareszowały Bibi i oskarżyły ją o obrazę Proroka Mahometa.
Aasia Bibi zaprzecza oskarżeniom. Jej mąż, Ashiq Masih, uważa że wyrok skazujący został oparty na “fałszywych oskarżeniach”. Jednakże sędzia Naveed Iqbal, “całkowicie wyeliminował” możliwość fałszywości oskarżeń i stwierdził, że “nie zaistniały okoliczności łagodzące”. Aasia Bibi złożyła apelację przeciwko wyrokowi Sądu Wysokiej Izby Lahore.
Bibi pozostaje w areszcie i odizolowaniu od lipca 2009. Oskarżona stwierdziła, że nie miała dostępu do prawnika podczas zatrzymania i w czasie ostatniego dnia procesu.
Prosimy o bezzwłoczne pisanie listów w języku angielskim, urdu lub polskim (UWAGA: nie wszystkie rekomendacje są właściwe dla wszystkich adresatów):
domagając się od Prezydenta Zardari, aby ułaskował Aasi Bibi, na mocy artykułu 45 Konstytucji;
wzywając do natychmiastowego uwolnienia Aasii Bibi, o ile nie zostanie oskarżona o czyn międzynarodowo uznany za przestępstwo i osądzona w procesie zgodnym z międzynarodowymi standardami praw człowieka;
wzywając władze do podjęcia niezwłocznych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa Aasi Bibi oraz jej rodzinie;
wyrażając zaniepokojenie faktem, iż prawa dotyczące bluźnierstwa stosowane są zarówno w stosunku do mniejszości religijnych, jak i muzułmanów, i wzywając do nowelizacji lub zniesienia obowiązującego prawa, w szczególności sekcji 295C pakistańskiego kodeksu karnego, który przewiduje karę śmierci dla każdego uznanego winnym bluźnierstwa;
wzywając Sąd Najwyższy w Pakistanie do podjęcia sprawy Bibi z własnej inicjatywy (Suo Moto);
wzywając rząd do wypełnienia obietnicy rewizji “praw szkodzących zgodzie religijnej” złożonej przez premiera Gillianiego w sierpniu 2009 roku;
żądając natychmiastowego ogłoszenia moratorium dotyczącego wszystkich egzekucji w kraju, zgodnie z ogólnoświatowymi staraniami w celu zakazania i ostatecznego zniesienia kary śmierci.
To jest Pilna Akcja; prosimy o wysyłanie apeli w pierwszym kolejności, na następujące adresy:
Prezydent Zardari
Sekretariat Pakistanu, Islamabad, Pakistan
Fax: +92-51-9207458
E-mail: publicmail@president.gov.pk
Forma grzecznościowa: Szanowny Panie Prezydencie
Dr.Zaheeruddin Babar Awan
Minister Federalny
Ministerstwo Prawa, Sprawiedliwości i Spraw Parlamentarnych
Room 305, S-Block,
Pakistan Secretariat
Fax: +92 51 9202628
E-Mail: minister@molaw.gov.pk
Forma grzecznościowa: Szanowny Panie Ministrze
Sąd Najwyższy
Justice Iftikhar Muhammad Chaudhry
Chief Justice of Pakistan
Supreme Court of Pakistan
Islamabad, Pakistan
Fax: +92-51-9213452
Zwrot grzecznościowy: Dear Chief Justice Chaudhry/Szanowny Panie Sędzio
Można przekazywać apele za pośrednictwem ambasady w Warszawie:
Ambasada Islamskiej Republiki Pakistanu
ul. Starościńska 1 m.1-2, 02-516 Warszawa
tel. (22) 849 48 08, 849 49 38
fax (22) 849 11 60
e-mail: parepwarsaw@wp.pl
www.pakembwaw.com.pl
Tło sytuacji
Prawa zakazujące bluźnierstwa wprowadzone zostały w 1982 i 1986 roku. Prawa te, mające na celu ochronę religii muzułmańskiej oraz uczucia religine muzułmańskiej większości, ukształtowane są w sposób niejasny i stosowane samowolnie przez policję i sądownictwo w sposób nie odbiegający od prześladowania i nękania, któremu poddawane są zarówno mniejszości religijne, jak i muzułmanie. Oskarżenia o bluźnierstwo często doprowadzały do mordów zarówno na muzułmanach jak i członkach mniejszości religijnych.
Dowody zebrane przez Amnesty International oraz inne grupy broniące praw człowieka sugerują, że zarzuty wytaczane przeciwko ludziom oskarżonym o wypowiadanie bluźnierstw oparte są wyłącznie na fakcie przynależności oskarżonych do mniejszości religijnych lub są pomówieniami płynącymi z osobistych animozji, często z zamiarem doprowadzenia do uwięzienia w celu uzyskania przewagi w sporach handlowych lub sporach o ziemię.
Wielu spośród oskarżonych lub podejrzanych o bluźnierstwo było bitych lub torturowanych. Niektórzy z zatrzymanych pod zarzutem bluźnierstwa zostali zabici przez współwięźniów lub strażników. Podejrzani o bluźnierstwo, lecz pozostający na wolności bywali bezprawnie zabijani, przy czym policja nie podejmowała żadnych kroków, aby zapewnić im bezpieczeństwo.
«Profanowanie imienia Proroka Mahometa» to przestępstwo, za które grozi kara śmierci na podstawie sekcji 259C pakistańskiego kodeksu karnego, który mówi, że «Ktokolwiek, kto dopuści się zbeszczeszczenia czcigodnego imienia Świętego Proroka Mahometa (pokój z nim), za pomocą słowa pisanego, mówionego, poprzez obrazy, sugestie, aluzje, napomknienie, pośrednio lub bezpośrednio, zostanie poddany karze śmierci lub dożywotniego więzienia i zostanie także ukarany grzywną.» . Federalny Sąd Szariatu, mający między innymi za zadanie analizowanie praw w celu stwierdzenia ich zgodności z doktryną islamu, w roku 1991 wydał orzeczenie, na mocy którego skazani za bluźnierstwo poddani zostaną karze śmierci zamiast dożywocia.
Artykuły 18 i 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka stanowią, iż każdy człowiek ma prawo do wolności poglądów, przekonań, religii, opinii i wyrażania ich. Międzynarodowe prawa człowieka mówią, iż jakiekolwiek ograniczenia powyższych wolności muszą być przepisane prawem i być konieczne i proporcjonalne dla ochrony praw i wolności innych osób.